odradzają przyjmowanie twierdzeń, które opierają się na wierze lub dowodach anegdotycznych.
Paul Kurtz opisał sceptycyzm naukowy w książce The New Skepticism z 1992 roku, nazywając go niezbędnym elementem dociekań naukowych. The Skeptics Society opisuje go jako „zastosowanie rozumu do wszystkich idei – nie ma świętych krów”. Robert K. Merton wprowadził normy mertonowskie, zgodnie z którymi wszystkie idee muszą być sprawdzone i podlegają rygorystycznej, zorganizowanej kontroli społecznej. Kendrick Frazier powiedział, że sceptycy naukowi są przywiązani do nauki, rozumu, dowodów i poszukiwania prawdy. Carl Sagan podkreślił znaczenie umiejętności zadawania sceptycznych pytań, rozpoznawania błędnych lub fałszywych argumentów oraz rozważania prawdziwości argumentu, a nie tylko tego, czy podoba nam się jego konkluzja. Podobnie Steven Novella określił sceptycyzm jako wybieranie „przekonań i wniosków, które są wiarygodne i ważne, a nie tych, które są wygodne lub komfortowe” oraz jako badanie „pułapek ludzkiego rozumu i mechanizmów oszustwa, aby nie dać się oszukać innym lub sobie”.