Teraz gdy kogyaru jest tematem w Japonii, nikt nie dostrzega zwyczajnej mnie. Postrzegają mnie tylko jako kogal, taką, jaką widzą w telewizji”. Inni twierdzą, że wygląd kogyaru był wykorzystywany wraz z powstałą paniką enjo kōsai w latach 90. Były redaktor magazynu egg o modzie gyaru, powiedział, że „enjo kōsai zaczęło się jako psotny, ale stosunkowo niewinny sposób robienia figli mężczyznom w średnim wieku”. Obejmowało to wymianę niewielkich kwot na randki trwające kilka minut. A relacje w mediach zostały sformułowane tak, jakby wszystkie licealistki „spieszyły się do Shibui i uprawiały seks z mężczyznami w lożach karaoke tylko po to, by kupić sobie luksusowe towary”. Po latach ta teza została obalona i uznana stereotypem.

Zjawisko kogal nigdy nie reprezentowało większości nastoletnich dziewcząt. Raczej w dużej mierze symbolizuje ewolucję roli kobiet w kapitalistycznej Japonii. Jako styl odrzuca nie tylko tradycyjne role płciowe, ale także ducha nacjonalizmu, starając się ucieleśnić bezpaństwowy konsumpcjonizm. Ten konsumpcjonizm jest komunikowany poprzez podróbki markowych towarów, wycieczki do fotobudek, śpiewanie karaoke, imprezy, korzystanie z hoteli miłości i włączanie nowych zapożyczeń do codziennej mowy.