Z kolei buty na platformie, które nosiły uczestniczki tego stylu zostały spopularyzowane przez piosenkarkę Namie Amuro w 1994 rokuMiller, Laura, "Youth Fashion and changing beautification practices," Japan's Changing Generations: Are Young People Creating a New Society / Gordon Mathews, Bruce White, s. 89.. Następnie w 1995 roku powstał magazyn mody egg specjalizujący się w modzie kogal.

W połowie lat 90. japońskie media poświęciły wiele uwagi zjawisku enjo kōsai („płatnych randek”), w które rzekomo angażowały się znudzone gospodynie domowe i licealistki, łącząc w ten sposób kogyaru z prostytucją. Na podstawie tego można zobaczyć również film Bounce Ko Gals z 1997 roku w reżyserii Masato Harady, w którym przestawił kogyaru prostytuujące się, aby kupić różne modne rzeczy.

Szczyt kultury kogal przypadł na rok 1998. Wtedy to Kogyaru zaczęły być wypierane przez inny styl, który zyskał popularność dzięki magazynowi egg, chodzi tu o ganguro, styl gyaru, który pojawił się w połowie lat 90. cechujący się ciemnym makijażem połączonym z mocną opaleniznąJapanese Schoolgirl Inferno: Tokyo Teen Fashion Subculture Handbook.