W uznaniu doświadczenia i wiedzy Lindermana sekretarz skarbu George S. Boutwell wyznaczył go do przeprowadzenia kontroli w oddziałach mennicy na zachodzie kraju. W latach 1869–1870 pracował z Johnem Knoxem nad (znany jako Mint Act of 1873). W 1870 roku prezydent Ulysses Grant poprosił Lindermana o odwiedzenie europejskich mennic, sprawdzenie stosowanych tam metod bicia monet, a także zbadanie stosunku wartości między srebrem a złotem w Europie. Na podstawie obserwacji poczynionych podczas wyjazdu stał się zwolennikiem standardu złota. W 1872 roku otwierał oddział mennicy i biuro probiercze w San Francisco. Ponadto wraz z prof. Robertem Rogersem prowadził prace nad stratami ponoszonymi podczas prowadzenia operacji finansowych z użyciem srebra i złota. Zauważył, że amerykańskie przedsiębiorstwa tracą na sprzedaży swoich towarów do Chin i Japonii oraz na obsłudze swojej działalności w Azji w meksykańskim dolarze. Tworzyło to jednocześnie rynek zbytu dla meksykańskiego srebra kosztem amerykańskiego. W 1872 roku w raporcie dla sekretarza skarbu zasugerował bicie własnej, srebrnej monety handlowej o stałej wadze 27,21 g i zawartości 24,49 g srebra próby 900. Informacje o wadze i próbie miałyby się pojawić na monecie, co przekładałoby się na jej wiarygodność.