Doprowadziło to do tego, że już w 1984 roku termin gyaru był mocno rozumiany jako określenie dla dziewcząt prowadzących rozwiązłe życie seksualne, a co za tym idzie, termin ten miał wówczas silnie negatywne skojarzenia. Z drugiej strony, japońskie magazyny dla mężczyzn przyspieszyły popularyzację gyaru, relacjonując nocne życie Tokio i używając tego słowa do określenia młodych i wyzwolonych gwiazd programów telewizyjnych tamtych czasów.
Lata 90. Subkultura gyaru osiągnęła swój szczyt w okresie Heisei i miała duży wpływ na japońską modę i jej gospodarkę została rozpowszechniona w Azji Południowo-Wschodniej i na arenie międzynarodowej poprzez Cool Japan (wyrażenie to odnosi się do aspektów kultury japońskiej, które ludzie spoza Japonii postrzegają jako „fajne”). Na początku lat 90. gdy popularność zdobywała młoda piosenkarka j-popowa Namie Amuro, która zapoczątkowała wiele popularnych elementów przyszłej mody gyaru: na przykład, wiele dziewczyn kopiowało jej styl: opalona skóra, cienkie brwi, długie, proste i ufarbowane na brązowo włosy, mini spódniczki, buty na platformie, tatuaż kodu kreskowego na nadgarstku. Jej fanki, lub po prostu dziewczyny naśladujące jej styl, nosiły przydomek amuraa.