To właśnie w tym środowisku termin kogyaru wszedł do powszechnego użytku. Na przykład w jednym z numerów SPA! z 1993 roku pojawił się artykuł zatytułowany „Pokusa Kogyaru” (jap. コギャルの誘惑 Kogyaru no yūwaku), w którym rozmówca opowiada o swoim seksualnym zainteresowaniu kogyaru, które nazywa „młodszymi siostrami w wieku od 14 do 18 lat”. Podchwycony przez inne publikacje, pod koniec 1993 roku temat ten stał się jednym z głównych w ówczesnych magazynach dla mężczyzn w Japonii. 24 marca 1993 magazyn Takarajima opublikował artykuł o kupowaniu usług seksualnych od uczennic, opisując ogólny upadek moralny wśród japońskiej młodzieży. Właśnie wtedy za oceanem popularyzuje się moda na gyaru, a wygląd kogyaru staje się popularnym fetyszem erotycznym.
W okresie 1994–1995 kogyaru stały się sławne w całej Japonii z powodu nagłośniania przez media praktyk „enjo kōsai” (płatnych randek), co skutecznie pozwoliło dziennikarzom uczynić słowo gyaru synonimem prostytucjiKinsella, Sharon, «What’s Behind the Fetishism of Japanese School Uniforms?», Fashion Theory: The Journal of Dress, Body & Culture, Volume 6, Number 2, May 2002, pp. 215–237 (23).. Film Baunsu Ko Gaurusu, zrealizowany w 1997 roku przez Masato Haradę, opisuje kogyaru i gyaru jako młode dziewczyny, które oddają się prostytucji dla modnych ubrań i drogich rzeczy.