Cukrownik żółtobrzuchy jest gatunkiem w zasadzie wszystkożernym. Jego dieta składa się z owoców, nektaru i owadów. Żeruje od średniego piętra do koron drzew. Zazwyczaj występuje pojedynczo, w parach lub małych grupach, liczących od 10 do 15 osobników tego samego gatunku. Spotykany jest także w stadach mieszanych.
Rozmnażanie Okres lęgowy przypada na koniec pory deszczowej i początek suchej. Opisane gniazdo znajdowało się na wysokości 6,5 m nad ziemią na wysokim na 7 m drzewie laurowym i było dobrze ukryte wśród łodyg spokrewnionej z jemiołą pasożytniczej rośliny z rodziny gązewnikowatych (Loranthaceae). Miało kształt lekko wydłużonej filiżanki o średnicy 61,3 mm na 70,4 mm i wysokości 38,9 mm. Wewnętrzne wymiary to 45,2 mm na 53,7 mm i głębokość 30,1 mm. Gniazdo było luźno zbudowane z liści paproci z rodziny paprotkowatych (Polypodiaceae) połączonych ze sobą przy użyciu nici pajęczej, wyścielone utkanymi cienkimi korzonkami, suchą trawą i mchem. Gniazdo i miejsce jego umieszczenia jest analogiczne do innych gatunków tego rodzaju: cukrownika białobrzuchego, cukrownika modrolicego czy cukrownika niebieskiego.