W szczytowym 1866 roku na cmentarzu odbyły się 3842 pogrzeby. Liczba pochówków zaczęła spadać po 1880 roku, wraz z otwarciem cmentarzy położonych bliżej Londynu. Innym czynnikiem, który miał na to wpływ był wzrost popularności kremacji, zwłaszcza po 1914 roku. Połączenie kolejowe na cmentarz funkcjonowało do 1941 roku, kiedy to w wyniku niemieckiego nalotu bombowego na Londyn, stacja London Necropolis wraz ze znajdujący się na niej pociągiem zostały zniszczone. Po wojnie tory wiodące na cmentarz rozebrano.

W 1917 roku z niezagospodarowanych terenów cmentarnych wyodrębniono osobny cmentarz wojskowy dla poległych w I wojnie światowej, a później także II wojnie światowej, właścicielem i zarządcą którego została Komisja Grobów Wojennych Imperium Brytyjskiego (późniejsza Komisja Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów, ). W 1921 roku w jego sąsiedztwie utworzono kolejny, mniejszy cmentarz wojskowy dla żołnierzy amerykańskich, którym zarządza ().

W XX wieku cmentarz stopniowo popadł w zaniedbanie. Przychody generowane przez cmentarz, który pozostawał w rękach prywatnych, nie pokrywały kosztów bieżącego utrzymania. W 1993 roku wpisany on został do rejestru zabytkowych parków i ogrodów jako zabytek klasy I.