Lew Dawidowicz Trocki (), właściwie Lejba Dawidowicz Bronstein (; ur. w Janowce, zm. 21 sierpnia 1940 w Meksyku) – radziecki polityk, działacz partyjny i państwowy, ideolog, publicysta, wojskowy, dyplomata, rewolucjonista i dysydent narodowości rosyjsko-żydowskiej, współtwórca Rosji Radzieckiej i jej czołowy przywódca, wygnany z niej w 1929 roku.
Istotna postać partii komunistycznej, po powrocie do Rosji zaczął zdobywać popularność i został przewodniczącym Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich (1917). Pozycję wykorzystał do organizacji zamachu stanu, który doprowadził do wybuchu wojny domowej i przejęcia władzy przez bolszewików. W nowym rządzie został ludowym komisarzem spraw zagranicznych (1917–1918) i negocjował traktat brzeski, dzięki któremu Rosja wycofała się z I wojny światowej, po czym zastąpił Podwojskiego i Dybienkę jako ludowy komisarz do spraw wojskowych i morskich (1918–1925, do RSFRR, później ZSRR), został też przewodniczącym Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki (1918–1925), przejmując kontrolę nad Armią Czerwoną i jej flotą oraz prowadząc je do zwycięstwa nad białymi. Współorganizator czerwonego terroru. Członek Komitetu Centralnego Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików) (1917–1927) oraz jej Biura Politycznego (1919–1926).