Wyprodukowany przez artystę z Island, Petera Sinfielda z King Crimson wszedł do Top 10 zbierając pozytywne recenzje i przynosząc popularność zespołowi.

W kwietniu 1973 roku został wydany Catch a Fire zbierając przychylne opinie krytyków. Zabieg marketingowy Blackwella okazał się trafny. Jeszcze w tym samym roku ukazał się drugi album The Wailers, Burnin’. Wyróżniający się na nim utwór, „I Shot the Sheriff”, wpadł w ucho Ericowi Claptonowi, który zrobił z niego duży przebój, zaś Burnin’,przypadł do gustu zarówno miłośnikom reggae, jak i rocka. Mniej więcej w tym czasie Blackwell oddał swoją rezydencję i siedzibę firmy w Kingston Bobowi Marleyowi, który urządził w niej Tuff Gong Studios, mieszkanie dla siebie oraz otworzył swoje biura. Zainteresowanie Blackwella reggae pozwoliło zyskać międzynarodowy rozgłos nie tylko artystom jamajskim, ale także zapoczątkowało (pod koniec lat 70.) kariery brytyjskich muzyków tego gatunku.

W 1975 roku The Wailers przypomnieli się przebojem „No Woman No Cry”.

W 1976 roku Blackwell kupił nieruchomość Goldeneye z przeznaczeniem na dom wakacyjny i miejsce do wypoczynku dla rodziny i przyjaciół, ale później postanowił ją przekształcić.