za każdy metr powyżej tej granicy uzyskiwał dodatkowo 1,8 punktu na skoczni dużej i 1,2 punktu na obiekcie mamucim, zaś za każdy metr poniżej odejmowano mu analogiczną liczbę punktów. Styl skoku i lądowania podlegał ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy mogli przyznawać maksymalnie po 20 punktów. Dwóch skrajnych not (najwyższej i najniższej) nie wliczano do noty łącznej zawodnika. Ponadto wpływ na ocenę końcową skoczka miał przelicznik za prędkość i kierunek wiatru oraz ewentualna zmiana długości najazdu. Jeżeli zawodnik skakał z niższej belki startowej, to otrzymywał dodatkowe punkty, jeżeli skakał z wyższej – odejmowano mu punkty. Dodatkowo jeżeli wiatr wiał z przodu skoczni, zawodnik tracił punkty, gdyż dzięki temu zyskiwał lepsze noszenie na nartach, zaś jeżeli wiatr wiał z tyłu skoczni, skoczkowi przysługiwała odpowiednia bonifikata.
+Współczynniki za siłę wiatru i belkę startowąMiejscowośćWspółczynnik belkiWspółczynnik wiatru przedniegoWspółczynnik wiatru tylnegoOslo±7,13 pkt / m–9,90 pkt / m/s +11,99 pkt / m/sLillehammer±7,56 pkt / m–9,90 pkt / m/s +11,99 pkt / m/sVikersund±8,64 pkt / m–14,40 pkt / m/s +17,28 pkt / m/s