Zapisy pokazują, że do 1810 roku w mieście było 523 sentō.

Łaźnie z okresu Edo można podzielić ze względu na to, czy pozwalały na kąpiele mieszane (oszczędność kosztów ponoszonych przez właścicieli), czy też miały oddzielne strefy dla mężczyzn i kobiet. Region Kansai w zachodniej Japonii szczycił się wieloma mieszanymi łaźniami. W Edo było ich mniej, ale były popularne. Jedną z innowacji było wprowadzenie do łaźni yuna – kobiet, które „pomagały” kąpiącym się w myciu. W miastach nazywano je shōfu. Siogunat nie pochwalał tego zagrożenia dla moralności publicznej i wydał zakaz kąpieli mieszanych i ograniczenie liczby yuna. Jednak orzeczenia te zostały w dużej mierze zignorowane w Edo.

Początkowo istniały dwa główne rodzaje sentō: furoya opierała się na łaźniach parowych, a yuya – na dużej, wspólnej wannie. Z biegiem czasu wspólna wanna stała się standardem, chociaż myląco jest obecnie powszechnie znana jako furoya.