thumb|Ram dao z kolekcji Metropolitan Museum of Art

Ram dao – ceremonialna jednosieczna broń biała, charakterystyczna dla północnych Indii i Nepalu, służąca do dekapitacji ofiar składanych Kali. Nie ma jednej, ściśle ustalonej formy, ale na ogół charakteryzują się ciężką, zakrzywioną, jednosieczną głownią rozszerzoną w kierunku sztychu, co powoduje znaczące przesunięcie środka ciężaru broni ku jej końcowi.

Używano ich w Bengalu, Asamie i Nepalu, ale nie były związane z jakimś określonym terytorium lub jednostką polityczną. Służyły jako broń, czy też raczej narzędzie rytualne, do ścinania głów zwierzętom ofiarowywanym bogini Kali w jej formie „przerażającej” (zob. Bhajrawa). Miecze te uważa się za ucieleśnienie mocy bóstwa do przerywania życia i figury Kali często trzymają taką broń w jednym z ramion. W związku z tym na głowniach często umieszczano inskrypcje ku jej czci. Napisy te wykonywano z reguły w bengali, co może świadczyć o pierwotnym pochodzeniu tej broni. Innymi typowymi zdobieniami był motyw oka. Broń taka była często ofiarowywana jako wota przez wiernych, o czym także świadczą napisy na głowniach.