Adam Czerniaków podejmował próby poprawy sytuacji w Areszcie Centralnym. Kilkukrotnie na skutek jego zabiegów zwolniono większe grupy więźniów, m.in. 151 osób w marcu 1942 roku, a miesiąc później kolejne 260 osób. Judenrat uzyskał zgodę władz niemieckich na obchodzenie w areszcie świąt żydowskich; podjęto również działania w celu uruchomienia szkoleń zawodowych dla więźniów. Wiosną 1942 roku, podczas święta Pesach, kierownictwo urządziło dla osadzonych wieczerze sederowe. Czerniaków zabiegał w szczególności o polepszenie sytuacji nieletnich więźniów. W lipcu 1942 roku, po długich staraniach, zdołał uzyskać zgodę Niemców na zorganizowanie w getcie zakładu, który łączyłby funkcje schroniska i domu poprawczego. Docelowo mieli być doń kierowani nieletni Żydzi, których ujęto po „aryjskiej stronie”. Planów tych nie udało się jednak zrealizować, gdyż jeszcze w tym samym miesiącu w getcie rozpoczęła się wielka akcja deportacyjna.
W okresie funkcjonowania Aresztu Centralnego miały miejsce co najmniej trzy przypadki ucieczek.
Egzekucje i deportacje