W okresie zimnej wojny, będący w strukturze Brytyjskiej Armii Renu, 1 Korpus Armijny posiadał brygadę artylerii z dwoma pułkami wyrzutni MGR-1 Honest John i dwoma pułki 175 mm armat samobieżnych. W skład każdej dywizji wchodził pułk artylerii przeznaczony do wsparcia działań i składał się z baterii samobieżnych haubic kalibru 203 mm oraz dwóch baterii 155 mm haubic M-109 przystosowanych do strzelania amunicją jądrową. W drugiej połowie lat 70. XX w. zreorganizowano brytyjskie wojska lądowe, a w uzbrojeniu związków taktycznych znajdowały się także środki do przenoszenia broni jądrowej, w tym 12 wyrzutni Lance, 16 haubic 203 mm i 48 haubic 155 mm. Głowice jądrowe do broni taktycznej pozostawały pod kontrolą amerykańską. thumb|240px|Blackburn Buccaneer thumb|240px|Tornado GR4 z podwieszonym uzbrojeniem treningowym Siły powietrzne Wielkiej Brytanii przewidziane były do użycia w składzie połączonych sił zbrojnych NATO, zarówno w powszechnej wojnie jądrowej, jak i w wojnie ograniczonej. W ich skład wchodziły eskadry lotnicze oraz dywizjony przeciwlotniczych pocisków rakietowych. W latach 70. XX w. jednostki wydzielone do NATO zostały przezbrojone w samoloty pionowego startu i lądowania Harrier, samoloty myśliwsko-bombowe Phantom FGR.2 i samoloty bombowe Buccaneer S.2 oraz w samoloty wsparcia taktycznego Jaguar. W latach 80. XX w.