W swoim dzienniku pisze, że jest gotowa nawet przyjąć nowe cierpienia, jeśli ma to służyć ratowaniu dusz.
W 1924 roku Conchita została dotknięta poważną chorobą psychiczną, odziedziczoną po matce. Po serii zabiegów trafiła w końcu do domu opieki. Mimo choroby pielęgnowała swoją wiarę chrześcijańską, dzieliła się nią z innymi pacjentami, a czasem pielgrzymowała, np. do Lisieux, by odwiedzić św. Teresę od Dzieciątka Jezus. Nie modli się o uzdrowienie, ale o siłę do wytrwania w cierpieniu. Conchita darzyła szczególną sympatią św. Teresę i starała się wcielać w życie jej małą drogę.
Ostatnie miesiące życia Conchity są naznaczone jej całkowitą zależnością od opiekunów. Wiedzą, jak ją zadowolić: przynieść jej komunię. Ci, którzy zetknęli się z Conchitą, byli poruszeni jej radością i cierpliwością. Zmarła 13 maja 1927 roku w wieku 22 lat. Od 2007 roku jest pochowana w Sanktuarium Nuestra Señora del Perpetuo Socorro w Granadzie.
Sprawa beatyfikacji Conchity Barrecheguren rozpoczęła się w 1938 roku. Diecezjalne śledztwo w sprawie jej pism i świadectw o jej życiu zostało zakończone w 1956 r. i wysłane do Rzymu w celu zbadania przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych.