mały|250px|W Kazimierzu nad Wisłą – 1965 Zbigniew Marian Tryburcy (ur. 9 marca 1910 w Rabsztynie, zm. 10 stycznia 1970 w Warszawie) – polski prawnik, dziennikarz, wydawca, działacz turystyczny.
Życiorys Rodzicami byli Henryk Faustyn Tryburcy (1881-1953), pracownik kolei i Maria Eleonora z Zakrzewskich (1884-1947). W 1927 Zbigniew ukończył I Państwowe Gimnazjum Męskie im. B. Prusa w Sosnowcu. W latach 1929–1933 studiował na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego i uzyskał tytuł magistra praw. W czasie studiów był członkiem (komilitonem) korporacji akademickiej „Palestria”.
W latach 1934–1939 Zbigniew Tryburcy pracował w Dyrekcji Kolei Państwowych w Poznaniu i Bydgoszczy, specjalizując się w zagadnieniach ekonomiczno-organizacyjnych, działał również w Kolejowym Przysposobieniu Wojskowym. W końcu 1939 był zmuszony do przesiedlenia na teren Generalnej Guberni. Zamieszkał w Warszawie. Był członkiem ZWZ-AK, pseudonim „Rabsztyn”. 1 sierpnia 1944 wybuchło Powstanie Warszawskie. Podczas ataków na cele niemieckie na terenie Ochoty, w których uczestniczył Zbigniew Tryburcy, powstańcy ponieśli porażkę. W nocy z 1 na 2 sierpnia 1944 r. zadecydowano o wyprowadzeniu powstańców z miasta. Zbigniew Tryburcy został aresztowany i osadzony w obozie Dulag 121 w Pruszkowie.