W XIV w. wszystkie te formy zostały zastąpione przez książkę o łączeniu kieszeniowym (fukuro-toji 袋綴じ). Forma ta powstała z myślą o książce drukowanej. Książki tego typu również składały się ze zgiętych w połowie kart, jednak karty te w przeciwieństwie do detchōsō i retchōsō były zszywane ze sobą nie przy grzbietach zagięcia, lecz po stronie przeciwnej. Otrzymywano w ten sposób ze zgiętego arkusza jedynie dwie nadające się do zadrukowania strony, eliminowało to problematyczne drukowanie dwustronne. Przez wieki była to najbardziej typowa dla Japonii forma książki, przyjmuje się, że w ten sposób było wykonanych 90% japońskich książek okresu Edo (1600-1867).
Rozwój książek w Japonii był ściśle związany z drukarstwem, w którym praktyczny monopol sprawowali mnisi buddyjscy. Przed rokiem 1600 większość książek była treści religijnej – pierwszymi były ksylograficznie wydrukowane buddyjskie mantry.
W późniejszym okresie Edo znacznie upowszechniła się wśród ludności umiejętność czytania, przemysł papierniczy rozkwitł, powstało wiele drukarni. Powstawały książki z zakresu filozofii i nauk przyrodniczych oraz powieści i książki obrazkowe.