w stanie wilgotnym prześwitująco prążkowany do połowy promienia, matowy, blado izabelowo-ochrowy, szarawo ochrowy do szaro brązowego, w stanie suchym blednący, gładki, nagi, błyszczący. Blaszki W liczbie 20-35, l = 1-3, umiarkowanie gęste, wąsko przyrośnięto-wykrojone, prawie wolne, wypukłe do brzuchatych, jasnoszare, potem różowe, na końcu ciemno czerwonawo brązowe lub czerwonoszare. Ostrza tej samej barwy. Trzon Wysokość 30–90 mm, grubość 2–8 mm, cylindryczny lub wyraźnie rozszerzony ku podstawie, prosty lub wygięty, blady izabelowo-ochrowy jak suchy kapelusz, wzdłużnie włóknisty prążkowany. Miąższ W części zewnętrznej tej samej barwy co skórka, wewnątrz blady. Zapach mocny, przypominający octan amylu i włośniankaę słodkowonną (Hebeloma sacchariolens), czasem słaby, w zależności od temperatury. Smak nieprzyjemny, zjełczały lub mydlany. Cechy mikroskopowe Zarodniki 9,5–10,5(–11) × 7–8 µm, Q = 1,15–1,4, subizodiametryczne do heterodiametrycznych, 5–6–kątne w widoku z boku. Podstawki 4–, rzadko 2–zarodnikowe, ze sprzążkami. Krawędź blaszki płodna. Brak cystyd. Skórka zbudowana z wąskich, cylindrycznych strzępek o szerokości 1,5–6 µm. Pigment blady, drobno inkrustujący strzępki kapelusza.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka łąkowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.