thumb|Harold James Mowat, Wypad „na okop” thumb|Claggett Wilson, Rajd na nasz okop thumb|Pałki okopowe używane podczas wypadów na okopy w czasie wojny thumb|Brytyjscy „rajdowcy” po powrocie z niemieckiego okopu. Dwóch ma na głowach zdobyczne pikielhauby Wypad „na okop” – taktyka wojny pozycyjnej stosowana podczas I wojny światowej, polegająca na przeprowadzaniu nocnego zaskakującego uderzenia na pozycje wroga w okopie.
Opis Wypad przeprowadzany był przez grupy zamaskowanych żołnierzy w liczbie od 10 do 200, którzy przekradając się przez drut kolczasty i inne przeszkody na ziemi niczyjej, infiltrowali system okopów wroga. Odległość między liniami frontu była zróżnicowana, ale na ogół wynosiła kilkaset metrów. Jakakolwiek próba rajdu na wrogi okop w ciągu dnia była bezcelowa, ponieważ szybko go zauważano a artylerzyści, kaemiści i snajperzy mieli doskonały widok na ziemię niczyją i mogli z łatwością strzelać do każdego, kto wystawił się ponad parapet okopu.