thumb|240px|Jadwiga Toeplitz-Mrozowska podczas odczytu na temat swojej wyprawy w gmachu Towarzystwa Higienicznego w Warszawie (1931, źr. NAC) Po zakończeniu wojny Jadwiga Mrozowska zajęła się działalnością podróżniczą. W latach 1919–1927 roku - jako Edvige Toeplitz-Mrozowska - wyjeżdżała głównie do Azji, odwiedzając m.in. południowe Indie, Cejlon i Birmę (1919), Mezopotamię oraz Persję (1923), ponownie Indie (1925) a także Kaszmir i Tybet (1927). W 1929 roku Włoskie Królewskie Towarzystwo Geograficzne (Reale Societa Geografica Italiana) powierzyło jej kierownictwo wyprawy do Pamiru, celem zbadania okolic jeziora Zurkul. Dwumiesięczna podróż (czerwiec-sierpień) odbywała się w trudnych warunkach, m.in. z uwagi na przynależność tego regionu do ZSRR, dużą wysokość (ponad 4 000 m n.p.m.) oraz pogodę. Okazała się jednak sukcesem, a Mrozowska w 1930 roku spisała relację z wyprawy i wydała ją pod tytułem La prima spedizione italiana attraverso i Pamiri (Rzym, 1930, polskie wydanie pt. Moja wyprawa na Pamiry w roku 1929 opublikowano w 1934 roku we Lwowie). Była również autorką książek podróżniczych Visioni orientali (Mediolan, 1930), Sine ira... (Mediolan, 1933) oraz powieści L'aspra ricerca. Wygłaszała również na jej temat odczyty m.in. na uniwersytetach w Rzymie i Mediolanie oraz w Belgii, Francji i na Węgrzech.