Ostateczny triumf patriotów i powstanie Wielkiej Kolumbii oznaczało boom na emisję monet w Bogocie, Popayán i Caracas. Mennictwo w Caracas w latach 1821–1823 polegało na biciu monet o nominale dwóch reali i cuartillo. Pojawiły się jednak trudności w dostarczaniu surowców metalowych do wyrobów oraz dystrybucji, tak że Carlos Soublette, ówczesny Intendent Wenezueli, nakazał jej zamknięcie 31 stycznia 1823 roku z powodu niedoboru metali szlachetnych do bicia.
Okres republikański Przez następne sześć lat, aby zaspokoić popyt, używano ponownie zapieczętowanych monet kolonialnych. Trudności trwały nadal w 1828 roku, więc Junta de Arbitrios postanowiła bić monety o niskim nominale w ilości niezbędnej dla finansów. W związku z tym 14 sierpnia 1829 roku ponownie otwarto mennice i zadekretowano produkcję czterdziestu tysięcy pesos w quartos de real macuquinos. Jednak 5 lipca 1830 roku kongres zgodził się na zamknięcie placówki na dobre. Po rozpadzie Wielkiej Kolumbii obieg monet wzrastał aż do 1843 rok, kiedy to monety narodowe zaczęto produkować w fabrykach za granicą.