mały|moneta z wizerunkiem Ptolemeusza III III wojna syryjska zwana również wojną laodycejską – konflikt zbrojny między Egiptem Ptolemeuszy a państwem Seleucydów, toczący się w latach 246-241 p.n.e. Zakończył się zwycięstwem Ptolemeusza III Euergetesa nad Seleukosem II; jego datacja, przebieg i kolejność wydarzeń są sporne. Tło historyczne Po śmierci króla seleukidzkiego Antiocha II w 246 p.n.e., jego żona, królowa Laodike, ogłosiła, że umierający król wyznaczył na swojego następcę syna z małżeństwa z nią, Seleukosa II. Łamało to prawa do tronu syna z drugiego małżeństwa Antiocha II z Bereniką (syn ten również nosił imię Antioch), księżniczką ptolemejską. Związek Antiocha II i Berenike był jednym z postanowień pokoju kończącego II wojnę syryjską, a ponadto było możliwe, że decyzja Antiocha II o następstwie tronu była tak naprawdę spreparowana przez Laodike. Niewykluczone, że Antioch II został na jej rozkaz zamordowany, zwłaszcza, że zmarł w trakcie wizyty w jej posiadłości w mieście Efez. W obronie praw członka swojego rodu stanął Ptolemeusz III Euergetes, brat Bereniki, który skierował swoje wojsko na terytorium Seleukidów, rozpoczynając tym samym III wojnę syryjską, która od imienia jej głównej prowodyrki bywa nazywana również wojną laodycejską.