Druga książka (eo. Dua Libro de l’Lingvo Internacia) – druga opublikowana książka opisująca międzynarodowy język esperanto, który ówcześnie nosił nazwę Lingvo Internacia, i pierwsza książka napisana w całości w esperanto. Wydał ją w Warszawie w styczniu 1888 r. dr Ludwik Zamenhof, wkrótce po opublikowaniu Unua Libro.

Dua Libro miała pierwotnie zostać opublikowana w sześciu zeszytach w 1888 roku, ukazując się w odstępach około dwóch miesięcy. Wydając książkę, Zamenhof zamierzał ustosunkować się do pytań zadawanych przez użytkowników esperanta, w tym do różnych propozycji reform języka. Książka miała zawierać też teksty w esperanto. Kolejne zeszyty miały zawierać odpowiedzi na pytania i sugestie napływające do Zamenhofa w ciągu roku, po tym czasie Zamenhof miał przekazać swój projekt nieokreślonej instytucji, która zajmowałaby się problemami językowymi esperanta. W tym samym czasie sprawą języka międzynarodowego zajmowało się Amerykańskie Towarzystwo Filozoficzne (The American Philosophical Society) z Filadelfii. Towarzystwo to, po otrzymaniu egzemplarza Unua Libro, wydało pozytywną opinię dla języka esperanto.