W młodości należał do młodzieżówki działającej w Saarze Liberalnej Partii Ludowej, w której działał jego ojciec. W 1933 krótko działał w Sturmabteilung w Berlinie, w tym samym roku przystąpił do Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (w ramach działalności partyjnej w 1935 agitował w referendum na rzecz przyłączenia Terytorium Saary do III Rzeszy). W 1939 rozpoczął pracę jako dyrektor koncernów niemieckiego przemysłu żelaznego. W 1942 został administratorem w inspektoracie ekonomicznym działającym na froncie wschodnim i opierającym się na pracy przymusowej ludności z podbitych terytoriów. W lutym 1943 wcielony do Wehrmachtu jako grenadier pancerny, uczestniczył w walkach na terenie południowych Włoch. Pod koniec tegoż roku znalazł się w niewoli początkowo brytyjskiej, następnie amerykańskiej (przebywał w obozach na terenie Oklahomy). W 1947 został uwolniony, jednak nigdy nie rozliczono go za działalność w okresie wojny.