Jan Onufry Opieński herbu Pniejnia (ur. 12 czerwca 1864 w Paryżu, zm. 1939 w Truskawcu) – polski lekarz, chemik, działacz społeczny, polityk narodowo-demokratyczny.
Życiorys W 1882 ukończył naukę w C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Ukończył studia lekarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. W trakcie studiów był podskarbim Czytelni Akademickiej. 16 lipca 1888 uzyskał doktorat (jego promotorem był prof. Stanisław Ciechanowski).
Podjął pracę w służbie zdrowia w C. K. Namiestnictwie. Pełnił stanowisko lekarza powiatowego w Żółkwi. Prowadził praktykę lekarską m.in. w Krakowie, Ropczycach, Brodach i Lwowie. W latach 1907-1910 był członkiem Rady Powiatowej. Nauczał higieny w prywatnym seminarium nauczycielskim żeńskim. W 1912 był prezesem Związku Lekarzy Rządowych w Galicji. Był członkiem Wydziału „Sokoła-Macierzy”. W latach 1902-1910 prezes koła Towarzystwa Szkoły Ludowej w Żółkwi. Od 1902 do 1920 zasiadał w Zarządzie Głównym Towarzystwa Szkoły Ludowej. Należał do założyciel Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego. Od 1904 uczestniczył w pracach Komisji Programowo-Organizacyjnej, a od 1905 zasiadał w Komitecie Głównym SDN. Był członkiem Wydziału Organizacji Narodowej IV okręgu Lwów. Około 1914 został przyjęty do Ligi Narodowej.