I dzisiaj znowu po długiej przerwie Polska zaledwie zmartwychwstała i zaledwie spod trzech zaborów cudem połączona, chociaż nie dosyć jeszcze silna i odbudowana, stanąć musiała w obronie swego dziejowego posłannictwa oko w oko z nawałą bolszewizmu, w obronie nie tylko swoich granic, ale w obronie całego świata zachodniego przed tym najdzikszym barbarzyństwem WschoduTadeusz Zych, Etos rycerza – obrońcy Ojczyzny w rodzinie Tarnowskich z Dzikowa, w: Rocznik Filozoficzny Ignatianum, tom 26, nr 1 (2020), s. 47, ISSN 2300–1402. Po Tarnowskim przemawiał radca rządu inżynier Jan Bochniak. Pierwszy, trzydziestoosobowy oddział wyruszył na dworzec w Tarnobrzegu, gdzie pożegnał ich burmistrz, Henryk Stary i tłum mieszkańców miasta. Ochotnicy jechali do Rzeszowa i tam byli przydzielani do odpowiednich, regularnych oddziałów (większość ulokowano w 20. Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej). Jako żołnierze walczyli przede wszystkim w okolicach Lwowa. Mniejszość skierowano do ochrony granicy z Czechosłowacją. Oddział kawaleryjski, dowodzony przez leśniczego Romana Sarnaka, wyruszył z Dzikowa 28 lipca 1920. Załadowano go do wagonów w Tarnobrzegu i skierowano do Krakowa, gdzie wcielono w poczet 8. Pułku Ułanów. Dotarli oni na front tuż po bitwie pod Komarowem (wrzesień 1920).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ochotnicy dzikowscy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.