Gustaw Ostasz (ur. 15 kwietnia 1940 w Majdanie Nepryskim) – literaturoznawca, profesor nauk humanistycznych, długoletni pracownik Uniwersytetu Rzeszowskiego. Jego badania dotyczą tradycji romantyzmu w literaturze polskiej XX w.

Życiorys Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Józefowie (1957). Po maturze pracował w 1957–1958 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Jędrzejówce. W 1963 ukończył studia magisterskie w zakresie filologii polskiej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Z rekomendacji promotora, Wincentego Danka, został nauczycielem języka polskiego w liceum w Gdowie (1963–1964), gdzie przejął obowiązki po Teodozji Rittel, a następnie w liceum w Czudcu (1964–1966).

W 1966 rozpoczął pracę w utworzonej rok wcześniej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie jako bibliotekarz w Katedrze Literatury i Języka Polskiego, prowadząc równocześnie ćwiczenia z literatury modernizmu. W 1967 został asystentem w Zakładzie Literatury Polskiej, którym kierował wówczas organizator rzeszowskiej polonistyki, dr Stanisław Frycie. Rozprawę doktorską pt. Powieści historyczne Stanisława Szpotańskiego na tle jego prac naukowych, przygotowaną pod kierunkiem Wincentego Danka, obronił w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie w 1975.