Pierwszymi chińskimi rakietami opartymi na technologii radzieckiej były rakiety Bongfeng-1 i Dongfeng-2. Pierwsza z nich była kopią radzieckiej R-2, a drugą wyprodukowano na licencji R-5 Pobieda. W 1971 do służby weszła rakieta DF-3 powstała na bazie radzieckiej rakiety R-14 Czusowaja. Na początku lat 80. XX w. rozwinięto ją do wersji DF-3A. Mogła ona razić cele na wyspie Guam, na której znajduje się amerykańska baza wojskowa. W 1984 armia chińska posiadała 110 rakiet, a w 1993 już tylko około 50. W 2014 wszystkie rakiety zostały wycofane z uzbrojenia brygad rakietowych. Pierwszą chińską międzykontynentalną dwustopniową rakietą balistyczną na paliwo ciekłe była wprowadzona na uzbrojenie w 1976 rakieta DF-4 (CSS-3). Zasięg pocisku umożliwiał także przeprowadzenie ataku na Moskwę. Jedna z brygad rakietowych posiadała 10 mobilnych wyrzutni tych rakiet. W 1981 do uzbrojenia wprowadzono kolejny typ rakiety na paliwo ciekłe. Była to trzystopniowa rakieta balistyczna DF-5 (CSS-4), umieszczona w stałych silosach. W 1986 zmodernizowano ją do wariantu DF-5A, o zwiększonym zasięgu i z możliwością przenoszenia głowicy MIRV. W użyciu pozostaje (2016) 20 wyrzutni tych rakiet.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Chińska triada nuklearna · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.