Jan Uczciwek (ur. 30 grudnia 1892 w Goleńsku, zm. 1973) – polski rolnik, kawaler Orderu Virtuti Militari, osadnik wojskowy, plutonowy Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 30 grudnia 1892 we wsi Goleńsko, w ówczesnym powiecie łowickim guberni warszawskiej, w rodzinie Józefa i Walerii z Ilonów. Nie uczęszczał do szkół, posiadał elementarne wykształcenie w zakresie pisania i czytania. W 1913 został powołany do armii rosyjskiej, a w następnym roku wysłany na front niemiecki. 1 września 1919 dostał się do niemieckiej niewoli i przebywał w niej do 1 marca 1919.

1 kwietnia 1919 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. Został przydzielony do Batalionu Zapasowego 30 Pułku Strzelców Kaniowskich, w charakterze instruktora. 1 stycznia 1920, w stopniu kaprala, został odkomenderowany na trzy miesiące do szkoły podoficerskiej. W kwietniu tego roku, po ukończeniu kursu, został wysłany do 30 Pułku Strzelców Kaniowskich na front litewsko-białoruski. Na początku czerwca został ranny w rękę lewą i płuco. Do końca miesiąca leczył się w szpitalu, w lipcu został odesłany do kompanii ozdrowieńców w Batalionie Zapasowym, a następnie na front. Wyróżnił się męstwem 31 lipca 1920 pod wsią Łupianka Stara dowodząc II plutonem 3. kompanii macierzystego pułku. 23 października dowódca 3.