I Polska Wyprawa w Himalaje – polska wyprawa wysokogórska w Himalajach w 1939.

thumb|Członkowie wyprawy od lewej: Janusz Klarner, Adam Karpiński, Jakub Bujak, Stefan Bernadzikiewicz thumb|Nanda Devi od wschodu, po lewej południowa grań (1939) thumb|Obóz główny thumb|Transport ekwipunku thumb|Obóz nr 1 thumb|Obóz nr 5 thumb|Zdobycie szczytu Nanda Devi Wschodniego thumb|Oznaczenie miejsca zejścia lawiny, pod którą zginęło dwóch uczestników wyprawy Historia Przez lata polscy wspinacze eksplorowali i zdobywali szczyty w rodzimych Tatrach. Z czasem wyjeżdżali na wyprawy w Alpy, a w dekadzie lat 30. XX wieku udawali się dalsze rejony świata, np. do Afryki (Atlas, Ruwenzori), Ameryki (Andy), Azji (Kaukaz), a także na Spitsbergen i Grenlandię.

Pierwsza polska wyprawa w Himalaje (inaczej Pierwsza Polska Wyprawa Himalajska) została zorganizowana przez Klub Wysokogórski Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Za cel obrano szczyt Nanda Devi East tj. Wschodni – według ówczesnych pomiarów wznoszący się na wysokość 7430 m n.p.m. (obecnie podaje się, że mierzy 7434 m). Nieudaną próbę jego zdobycia podjął w 1905 dr Thomas G. Longstaff. Wyższy od niego główny szczyt, o wysokości 7816 m n.p.m., został zdobyty w 1936 przez Anglików.