Bernarda Wieckiego w lesie w pobliżu KL Stutthof. 1 września 1939 został aresztowany w Wocławach i osadzony w tymczasowym więzieniu w Victoriaschule w Gdańsku, a następnie przewieziony do obozu koncentracyjnego Stutthof. 11 stycznia 1940 r. wraz z grupą więźniów przetransportowano go do podobozu w Nowym Porcie. Tego samego dnia zostali oni wywiezieni w nieznanym kierunku na egzekucję, której dokonano, według różnych relacji i źródeł, w Nowym PorcieHenryk Mross, Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821–1920, Pelplin 1995, s. 352., w Piaśnicy lub w SztutowieKwestia dokładnej daty i miejsca śmierci ks. Wieckiego jest zagmatwana, podobnie jak w przypadku bł. ks. Franciszka Rogaczewskiego. Wiadomo, że obaj księża zostali wywiezieni z obozu w Sztutowie 11 stycznia 1940 r., tego samego dnia ów transport pojawił się w podobozie w Nowym Porcie, gdzie dołączono do niego kolejnych więźniów, nie wiadomo jednak, jakie były jego dalsze losy (według jednej z relacji mógł zostać skierowany do Piaśnicy pod Wejherowem). Według oficjalnego komunikatu, opublikowanego w 1979 r. przez Okręgową Komisję Badania Zbrodni Hitlerowskich w Gdańsku, szczątki 22 ofiar egzekucji z 11 stycznia 1940 r., w tym ks. Wieckiego i ks. Rogaczewskiego, zostały odkryte w maju 1979 r. podczas ekshumacji masowego grobu w lesie ok.