Od 1943 do 1946 pełnił funkcję attaché kulturalnego w rumuńskiej ambasadzie w Bernie. W 1944 roku wspólnie z Eugène’em Pittardem założył w Genewie Archives internationales de musique populaire. W 1948 roku osiadł w Paryżu, gdzie uczestniczył w pracach działu etnografii muzycznej Musée de l’Homme, a także wykładał muzykologię na Uniwersytecie Paryskim. W 1956 roku otrzymał obywatelstwo francuskie.
W swojej pracy zajmował się zagadnieniami teoretycznymi, metodycznymi i szczegółowymi. Opublikował liczne artykuły naukowe, m.in. Esquisse d’une méthode de folklore musical („Revue de Musicologie” XI, 1931), Le rythme aksak („Revue de Musicologie” XXX, 1951), Sur une mélodie russe („Musique russe”, tom II, Paryż 1953) i Le rythme enfantin: Notions liminaires („Cercle international d’études ethnomusicologigues”, Wegimont 1954).
Przypisy
Kategoria:Rumuńscy kompozytorzy Kategoria:Etnomuzykolodzy Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1958 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bukareszcie