Zezoń dwubarwiec (Atrecus affinis) – gatunek chrząszcza z rodziny kusakowatych i podrodziny kusaków. Występuje w palearktycznej Eurazji od Półwyspu Iberyjskiego po Syberię.

Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1789 roku przez Gustafa von Paykulla pod nazwą Staphylinus affinis. Jako miejsce typowe wskazano Szwecję. W 1873 roku Charles Adolphe Albert Fauvel umieścił go jako osobny gatunek w rodzaju Baptolinus, który w 1949 roku zsynonimizowany został przez Charlesa Edwarda Tottenhama z rodzajem Atrecus; kombinację Atrecus affinis jako pierwszy podał Aleš Smetana w 1958 roku.

Morfologia thumb|left|Edeagus Chrząszcz o mocno wydłużonym ciele długości od 6 do 8 mm. Głowa jest w zarysie prawie kwadratowa z zaokrąglonymi kątami tylnymi, barwy czarnobrunatnej do czarnej z jasnordzawymi głaszczkami i rdzawobrunatnymi czułkami, pokryta mikrorzeźbą w postaci poprzecznego kreskowania. Warga górna ma na przedniej krawędzi szerokie wycięcie trójkątne. Pomiędzy środkową częścią ciemienia a obrzeżonymi od spodu skroniami mieści się około siedmiu niewielkich rozmiarów punktów. Czułki mają człon pierwszy tak długi jak trzy następne razem wzięte, człon czwarty niewiele dłuższy niż szeroki, a człon piąty tak długi jak szeroki i kulisty. Przedplecze jest koralowoczerwone, ku tyłowi lekko zwężone.