Rzecz-pospolita, panowie, to nie nierządnica, lecz anielica w gwieździstym złotogłowiu. Nie uchyli swej tiary przed monarchami i mocarzami. Kaci i szalbierze – złodzieje wolności, padną jej do stóp, a ona zdepce swą nogą węże i zabłyśnie przed Panem w miłości. Poeta zwraca się do Pana tłumacząc się z ubogich szat, w jakie odział swe pieśni. Znał wielu wierniejszych mu, którzy lali krew i łzy w katowniach i w Cytadeli. Prosi, by Bóg zesłał tworzącego ducha. Niech przeciwnik nie ucztuje i nie rozwiesza zwycięskich chorągwi, niech ustaną swary pomiędzy rodzeństwem. Prosi o tworzącego ducha, dla świata, co wypadł z torów, od którego zmięknie głaz, zakwitną topory, a wszyscy psalmami i motylami wyfruną z mrowiska. I nadejdzie chwała Boga.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Poematy Cypriana Kamila Norwida Kategoria:Polskie poematy