Architektura Po śmierci Friedrich Hölderlin został pochowany na cmentarzu w Tybindze. W 1884 roku jego przyrodni brat Karl Gok umieścił na jego grobie skromny nagrobek. Wraz ze wzrostem zainteresowania poetą i jego twórczością, już w drugiej połowie XIX wieku wielbiciele uważali, że jest zbyt skromny. Do ich grona należał Emmerich Andresen, który zaoferował przekazanie na nagrobek pomnika nazwanego „Genius des Ruhms”, za który w 1873 roku na wystawie światowej w Wiedniu otrzymał medal. W katalogu opisano go jako „pomnik nagrobny dla sławnego człowieka”. Ówczesny burmistrz Tybingi Julius Gösz do pomysłu podszedł z entuzjazmem. Powstał nawet „Hölderlin-Comité”, który jednak uznał, że częściowo rozebrana postać nie może być umieszczona na cmentarzu. Powstał nawet pomysł przeniesienia prochów poety do pobliskiego ogrody botanicznego i urządzenie mu tam nagrobka. Jednak na ten pomysł nie zgodziły się władze świecki i kościelne. Ostatecznie pomnik ustawiono w ogrodzie botanicznym tak, aby postać miała skierowane w kierunku nagrobka ramię z wieńcem laurowym.