Powierzchnia gładka, u młodych owocników drobno oprószona, ale później delikatnie aksamitna lub naga, przy suchej pogodzie tłusta, przy wilgotnej lepka. Blaszki Od bardzo gęstych w młodych owocnikach, do bardzo rzadkich w dużych okazach (jest 16 do 6 blaszek na 10 mm w połowie promienia), od prawie wolnych do wąsko przyrośniętych, o średniej szerokości (do 8 mm),. Blaszki początkowo są białe, białawo kremowe do bladokremowych, potem żółtobrązowe, często z widocznymi czerwonobrązowymi plamami, bardzo elastyczne, z 1–3 międzyblaszkami między każdą parą pełnych blaszek. Ostrza tej samej barwy, równe. Trzon Wysokość 25–120 mm, grubość 1–10 mm, cylindryczny, ale często z wrzecionowatą, bulwiastą podstawą, początkowo pełny, potem gąbczasty, twardy. Podstawy sąsiednich trzonów często zrastają się z sobą, gdy rosną w gęstych kępkach. Gdy rośnie na drewnie podziemnym, często z podstawy wyrasta jeden, lub kilka pseudoryzomorfów. Powierzchnia przy wierzchołku biaława do blado płowożółtoochrowej, w dolnej części przechodząca stopniowo w matowo czerwonawo brązową do prawie czarnej, często z jaśniejszą, żółto-brązową, pomarańczowo-brązową lub czerwono-brązową strefą pomiędzy dolną i górną częścią.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Płomiennica letnia · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.