Lubił jeździć konno w towarzystwie dwóch cudzoziemców, z którymi ucinał sobie rozmowy. Czasem doradził chłopu jakieś ulepszenia. Dziś wskazywał ludziom idącym do pracy krzyż stojący na okopie.
Poeta nie byłby zdziwiony, gdyby z miejscem gdzie na dawnym murze stoi stary, kamienny krzyż, porysowany szwedzkimi kulami, była związana jakaś smutna ballada. Jakoż rzeczywiście wielu widziało pod krzyżem kobietę, popatrującą w ogród, ale nikt nie wie kto ona. Tymczasem kilkunastoletni syn grafa przechadza się po parku w towarzystwie dwóch uczonych szwajcarów pod krzywo zasadzonymi drzewami. Preceptorzy udzielają mu nauk wobec natury pięknej i silnej, by myśl jego przybrała nieomylny kształt, nie hamując wszelako naturalnych dążności. Graf chce, żeby syn wyrósł na obywatela, pomny, że rozmawiał w Nefszatel z Janem Jakubem.
Gdzie indziej rzeczy szły dawnym trybem. Szlachta przy szablach uprawiała rolę, zacność z chlebem i solą królowała u progów. W świąteczny dzień na plebanię zagląda urodziwa, choć już starsza kobieta, którą w okolicy miano kiedyś za pomyloną.