W 1930 roku założył New York Musicological Society, w 1934 roku przekształcone w American Musicological Society, którego w latach 1930–1934 i 1945–1946 był prezesem. Pełnił funkcję przewodniczącego American Society for Comparative Musicology (1935) i Society of Ethnomusicology (1960–1961). W latach 1960–1970 wykładał w Institute of Ethnomusicology na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles.
Był zwolennikiem uniwersalnej muzykologii, obejmującej zakresem swojego badania wszystkie kultury muzyczne świata. Opracował kompleksowy diagram o nazwie „Konspekt źródeł procesu muzykologicznego”, obejmujący różne czynniki mające wpływ na muzykę, począwszy od właściwości akustycznych dźwięków po koncepcje opracowane w ramach danej tradycji historycznej. Uważał, że muzykę i idiomy muzyczne należy definiować z perspektywy społecznej. Rozróżnił zapis preskryptywny, czyli plan wykonania utworu, od zapisu deskryptywnego, czyli transkrypcji etnomuzykologicznej stanowiącej raport z danego wykonania. Od lat 30. XX wieku stosował do zapisu muzycznego melograf.
Jego synem był muzyk Pete Seeger.