Tadeusz Lutak ps. Pancerz (ur. 29 sierpnia 1917 w Żarnowej) – kapitan Wojska Polskiego, żołnierz konspiracji niepodległościowej w czasie II wojny światowej. Najstarszy obecnie żyjący mężczyzna w Polsce.
Życiorys Po ukończeniu szkoły powszechnej wstąpił do wojska. 25 listopada 1937 został przydzielony do szkoły podoficerskiej jako elew 2. Batalionu Pancernego w Żurawicy. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej we wrześniu 1938 został przydzielony do kompanii czołgów Vickers jako goniec motocyklowy. W tym samym roku wziął udział w zajęciu Śląska Cieszyńskiego, Orawy i Spiszu.
W trakcie polskiej wojny obronnej września 1939 brał udział w walkach 121 Kompanii Czołgów Lekkich w ramach 10 Brygady Kawalerii, m.in. w bitwie pod Jordanowem. Służył jako goniec pomiędzy dowódcą brygady płk. Stanisławem Maczkiem a dowódcą kompanii por. Stanisławem Rączkowskim na motocyklu Sokół 600. W lasach pod Biłgorajem (według własnej relacji) lub w pobliżu Starego Dzikowa dostał się do niewoli niemieckiej, po czym zbiegł z transportu kolejowego pod Pilznem. Od 1940 zaangażowany był w działalność konspiracyjną w ramach Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Został zaprzysiężony do podziemnej organizacji wojskowej w Żarnowej przez Józefa Lutaka ps. Orzeł i Stanisława Mikulskiego ps. Żmija.