Pod rządami Almorawidów i Almohadów, kraje zachodniej części Morza Śródziemnego tworzyły zjednoczony obszar gospodarczy, który korzystał z silnego systemu waluty złotej. Dynastie te kontrolowały szlaki handlowe obejmujące kopalnie złota w zachodnim Sudanie, a andaluzyjskie miasta portowe stały się wówczas popularnymi centrami handlowymi dla handlu złotem do zachodniej i środkowej Europy. W tym okresie kupcy mogli legalnie i bezpiecznie podróżować pomiędzy chrześcijańską północą a muzułmańskim południem: od Santiago de Compostela i Leónu, po Walencję i Sewillę. Najważniejszym przedmiotem handlu był andaluzyjski jedwab, który pomimo konkurencji w postaci wyrobów bizantyjskich, okazał się pewnym filarem andaluzyjskiej potęgi gospodarczej. Najważniejsze centra produkcji jedwabnych tkanin stanowiły Almería, Murcja, Malaga, Walencja i SewillaIslam Art and Architecture, ed. P. Delius, M. Hattstein, Köln 2007, s. 268..