Przesłanki zastosowania skargi pauliańskiej Podstawowym warunkiem zastosowania skargi pauliańskiej była możliwość odwołania czynności prawnej. Czynności prawne nieodwołalne, np. objęcie spadku, wyzwolenie niewolnika, nie były zaskarżalne. Jednakże wyzwolenia fraudatoryjne były z mocy nieważne. Czynność prawna fraudatora powodowała realne zmniejszenie jego majątku. Czynność taka mogła mieć charakter pozytywnego działania, np. poprzez zaciągnięcie nowego długu. Mogła ona również polegać na zaniechaniu, np. niewniesieniu skargi we właściwym terminie. Stosowanie skargi Pauliańskiej było wykluczone, jeżeli dłużnik jedynie nie skorzystał z możliwości wzbogacenia się, np. nie przyjął spadku lub darowizny. Czynność prawna skutkowała szkodą wierzycieli, tj. niemożnością zaspokojenia ich roszczeń w ogóle lub w pełni. Skutek ten uważany był za udowodniony, jeżeli wszczęto na majątku dłużnika postępowanie egzekucyjne. Dłużnik musiał mieć świadomość powodowania lub powiększania swojej niewypłacalności () poprzez dokonywanie tych czynności. Za pomocą skargi pauliańskiej można było pozywać fraudatora bądź osoby trzecie, wzbogacone jego działaniami.