Królewna nie mogła tej zagadki odgadnąć. Zawołała służącą i kazała jej zakraść się do sypialni królewicza i podsłuchać, czy nie mówi on czegoś przez sen i nie zdradzi przypadkiem zagadki. Jednak wierny sługa czuwał nad snem swojego pana. Kiedy służąca przyszła, zerwał jej płaszcz, którym się okryła, i wypędził ją rózgą. Królewna posłała następnej nocy drugą służąca. Sługa jednak nadal czuwał. Zerwał jej płaszcz i wygnał ją precz.
Trzeciej nocy królewna sama przyszła, otulona w szary płaszcz i siadła obok królewicza. Gdy sądziła, że już zasnął, przemówiła doń spodziewając się, że odpowie przez sen. On jednak udawał tylko, że śpi. Opowiedział jej rozwiązanie zagadki, ale kiedy odchodziła zerwał jej szybko szary płaszcz.
Nazajutrz królewna ogłosiła, że odgadła zagadkę i przywołała jako świadków dwunastu sędziów. Królewicz oświadczył w obecności sędziów, że królewna zakradła się do niego w nocy i wypytała go, kiedy myślała że śpi. Sędziowie zażądali dowodu. Królewicz pokazał wówczas trzy płaszcze, w tym jeden należący do królewny. Sędziowie widząc dowody uwierzyli królewiczowi i nakazali przygotowanie wesela.
Przypisy
Bibliografia Jakub i Wilhelm Grimm Baśnie braci Grimm: Tom 1, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1986.
Kategoria:Twórczość braci Grimm Kategoria:Utwory literackie z 1819