Askospory cylindryczne lub niemal wrzecionowate, czasem maczugowate, 55–90 × 5–8 µm, lekko zakrzywione, gładkie, przeważnie z 7 przegrodami, ale czasem z inną liczbą przegród, w KOH ciemnobrązowe lub niemal czarne. Parafizy o szerokości 2,5–5 µm, wyrastające do około 20 µm powyżej worków, cylindryczne. Ich maczugowate, półkuliste, nieregularnie napęczniałe lub tylko zaokrąglone wierzchołki mają szerokość do 8 µm, czasami mają przegrody, ale nie są na nich zwężone, w KOH są szkliste do brązowych. Bardzo często ich końce są zakrzywione. Parafizy na trzonie podobne, ale krótsze i nie żelowane. Gatunki podobne Identyfikacja ziemiozorków wymaga analizy cech mikroskopowych. Na podstawie cech makroskopowych można ją zawęzić do kilku gatunków, ale definitywnie rozstrzygnąć to można tylko badaniem mikroskopowym. Dla ziemiozorka pomarszczonego charakterystyczne są zarodniki o długości 55–90 µm, prawie zawsze 7-przegrodowe i parafizy o zagiętych końcach.
Występowanie i siedlisko Ziemiozorek pomarszczony występuje na niektórych wyspach i na wszystkich kontynentach poza Afryką i Antarktydą. W Polsce M.A. Chmiel w 2006 r.