Kadrę WSKN stanowili nauczyciele akademiccy zatrudnieni na stanowiskach profesorów (niem. Professor) i docentów (niem. Dozent) oraz pracownicy pomocniczy. Szkoły wydawały periodyki: obowiązkowe semestralne plany pracy (niem. Arbeitsplan), a niektóre również zbiory publikacji naukowych pisanych przez nauczycieli akademickich i wybitniejszych studentów. Każda WSKN posiadała własną bibliotekę dydaktyczno-naukową. W latach 1941–1942 WSKN przekształcono w nieakademickie Zakłady Kształcenia Nauczycieli / Nauczycielek (niem. Lehrerbildungsanstalt / Lehrerinnenbildungsanstalt, skrót: LBA) o skróconym, pół- do półtorarocznym trybie kształcenia (1–3 semestry).
Na terytorium współczesnej Polski do 1945 (na tzw. Ziemiach Zachodnich) działało 6 takich uczelni: w Bytomiu, Elblągu, Gdańsku, Jeleniej Górze, Lęborku i Pile, a kolejne 2 w znajdowały się bezpośrednim sąsiedztwie: we Frankfurcie nad Odrą i w Chociebużu (obie zostały założone w 1930 jako akademie pedagogiczne: niem. Pädagogische Akademie Frankfurt a. d. Oder, Pädagogische Akademie Cottbus). Jedna z nich (w Pile) przyjmowała na studia wyłącznie kobiety.