Uchodził do Wisły.
Historia i pozostałości Nazwę rzeczki Postolec, podobnie jak pierwszą notowaną nazwę okolicznego grodu sprzed lokowania Torunia (Postolsko), wywodzi się od słowa pusty w znaczeniu „nieporośnięty przez las”, którą to cechą charakteryzować się miały tereny w pobliżu osady.
Jar, którym płynęła struga, w XIII wieku wykorzystano przy zakładaniu Starego Miasta, po stronie wschodniej opierając zabudowę o dolinę Postolca. Na jej skraju stanęły mury miejskie z Bramą Paulińską i mostem przerzuconym nad strumieniem. W 1386 nad dolinką wybudowano czteroprzęsłowy murowany wiadukt (dzisiejsza ulica Most Pauliński), przy czym samo koryto Postolca znajdowało się nadal najbliżej bramy, pod drewnianym mostem zwodzonym. Około 1262 do wschodniej części jaru doprowadzono także sztucznie wody Strugi Toruńskiej (Bachy), która odtąd płynęła równolegle do Postolca, jednak w drewnianym korycie i oddzielona groblą. Oba cieki przepływały następnie wzdłuż obwarowań miejskich i pod mostem przed Bramą Kotlarską.
Dość szybko wody Postolca zaczęły zasilać fosę miejską (piętrzenie wody umożliwiała m.in. konstrukcja przy moście przed Bramą Paulińską). Ostatni fragment dolinki strumienia zniwelowano wkrótce po jej włączeniu w skład terenu zamku krzyżackiego ok. roku 1260.