Od początku lat 30. zabiegał o utworzenie w Polsce kolejnej fundacji benedyktyńskiej. Latem 1939 został przeorem benedyktyńskiej placówki w Tyńcu (zakonnicy powrócili tam po 123 latach przerwy, a zabudowania klasztorne były w większej części zrujnowane). Na tym stanowisku przeżył II wojnę światową. W 1943 został przez Stolicę Apostolską mianowany wizytatorem żeńskich klasztorów benedyktyńskich w Polsce, w 1946 administratorem przeoratu benedyktyńskiego w LubiniuMarian Kanior Benedyktyni tynieccy w latach 1939-1947, w: Studia Theologica Varsaviensia, nr 2 (16)/1978, s. 193. Po zakończeniu wojny przystąpił do odbudowy opactwa tynieckiego. W 1951 na stanowisku przeora zastąpił go Piotr Rostworowski, a on sam został mianowany mistrzem nowicjatu. W grudniu 1951 powrócił do Belgii i zamieszkał w macierzystym opactwie św. Andrzeja w Zevenkerken. W latach 1959–1969 pracował jako misjonarz w Katandze i Demokratycznej Republice Konga,, następnie ponownie zamieszkał w Belgii.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Belgijscy benedyktyni Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1986