Naczynia ozdabiano biało-niebieską dekoracją w stylu chińskim, podszkliwnie, błękitem kobaltowym. Charakterystyczne były sceny krajobrazowe i motywy kwiatowe – głównie chryzantemy i peonie. Inne miały otwory w pokrywie do wkładania łodyg kwiatów. Największe miały formę wysmukłego, wielopoziomowego, ceramicznego naczynia z tulejkami na narożach, w których umieszczano tulipany. Często miały postać wysokiej piramidy lub obelisku, osiągające do 2 m wysokości, na ceramicznej podstawie, do postawienia na podłodze.
W końcu XVIII wieku w Anglii zaczęto wytwarzać naczynia na kwiaty cebulowe (bulb pots), które posiadały dodatkowo tulejkowe osłonki na cebulkę z łodygą kwiatową. Wedgwood wykonywał takie naczynia z ruchomymi tulejkami na pędy kwiatowe i z szeroką częścią dolną ukrywającą cebulkę kwiatu. Kolejną odmianą była fingervase (niem. Fingervase - wazon palcowy), w której rurkowate tulejki do wkładania kwiatów były rozłożone wachlarzowo w górnej części spłaszczonego brzuśca. Wazony takie produkowano głównie w Niemczech.
Układania kwiatów w bukietierach pozwalało na wyeksponowanie każdej rośliny z osobna.