Powierzchnia białawo-kremowa, na większości długości całkowicie oprószona dużymi kłaczkami, w dolnej części bardziej gładka. Miąższ Biały do wodnisto-kremowego, zwarty. Zapach rzodkiewkowy, słaby. Cechy mikroskopowe Podstawki 25–35 × 7–9, większość czterozarodnikowa, niektóre dwuzarodnikowe, czasami z długimi sterygmami (do 5 µm). Zarodniki żółtawobrązowe, niektóre w odczynniku Melzera lekko brązowo, gruboziarniste, migdałowate, cytrynkowate, z krótkim dzióbkiem, na wierzchołku z wyraźną teksturą, grubościenne, lekko dekstrynoidalne, 10–12 × 6–7 µm, średnio 11,1 × 6,8 µm, Q = 1,64. Cheilocystydy długie, delikatnie maczugowate, butelkowate, niektóre z przegrodami, długości 35–75 µm, na wierzchołku 6–9 µm, w środku 4–6 µm, u podstawy 4,5–9 µm, w środku czasami pogrubione. Pleurocystyd brak. Skórka o grubości 60–200 µm, z kilkoma inkrustowanymi strzępkami. Gatunki podobne Włośnianka późnojesienna wygląda jak mała wersja włośnianki rosistej (Hebeloma crustuliniforme), ale zwykle ma silniej wybarwiony kapelusz, szczególnie w środku. Jej cheilocystydy są na ogół napęczniałe w dolnej połowie, co daje im wygląd klepsydry. Zarodniki są bardziej gładkie niż zarodniki włośnianki ciemnobrązowej (H.