Jeszcze przez półtora roku uzupełniał i zgłębiał wiedzę w miejscowym seminarium, po czym przeniósł się na Uniwersytet w Bonn, na którym przez kolejne 2 lata studiował języki orientalne. Latem 1843 uzyskał na wydziale teologicznym Uniwersytetu w Münster stopień licencjata kościelnego. Przez krótki okres pracował jako nauczyciel religii w progimnazjum w Dorsten.
W 1845, w wieku 28 lat, został wykładowcą nieetatowym (docentem) na Uniwersytecie w Paderborn, w roku następnym się habilitował. Wykładał również egzegezę Pisma Świętego i język hebrajski. Z polecenia profesora został powołany w katedrze filozofii i teologii Uniwersytetu w Paderborn na stanowisko profesora dogmatyki (patent z dnia 11 maja 1846). Na tej uczelni wykładał przez bez mała następne 30 lat swojego życia – do semestru letniego 1875 roku. Oprócz dogmatyki wykładał również egzegezę Pisma Świętego i językoznawstwo. W latach 1849–1854 sprawował funkcję prefekta katedry. Na synodzie diecezjalnym w 1867 roku został mianowany egzaminatorem synodalnym. W 1855 uzyskał stopień doktora wydziału teologicznego Uniwersytetu w Münster. W 1871 ufundował stypendium „Oswaldstiftung“, w postaci przyznawanej corocznie nagrody dla jednego z profesorów uczeni w Paderborn.